Piyasada 304 ve 316 kalite paslanmaz dendi mi çoğu operatörün yüzü düşer. Paslanmaz çelikler sünektir, ısıyı talaşa değil takımın üzerine aktarır ve işlem sırasında çalışma sertleşmesi (work hardening) yapar. Uçlar çabuk körelir, takımlar aniden kırılır. Peki tezgahta neyi yanlış yapıyoruz?

1. Yanlış İlerleme (F) Oranı

Paslanmaz işlerken ilerlemeyi düşürüp 'daha rahat kessin' demek yapılabilecek en büyük hatadır. İlerleme düşük olduğunda takım yüzeyi kesmek yerine ezmeye (sürtünmeye) başlar. Paslanmaz zaten sürtündükçe sertleşen bir malzeme olduğu için, bir sonraki turda takım kaya gibi sertleşmiş bir yüzeye çarpar ve elmasın ucu çıt diye kırılır. İlerlemeyi takım kataloğundaki önerilen değerin altına düşürmeyin; bırakın takım metale dalsın ve talaşı koparsın.

2. Soğutma Sıvısının Basıncı ve Yönü

Isı takımın üzerine bindiği için soğutma sıvısının (boryağı) oranı (%8-10 arası olmalı) ve basıncı kritik seviyededir. Hortumu sadece takımın üstüne tutmak yetmez, sıvının doğrudan kesme noktasına (takımla malzemenin buluştuğu yere) ulaşması şarttır. Mümkünse içten soğutmalı takımlar kullanın.

3. Karbür Kalitesi Seçimi

Paslanmaz çelik için P sınıfı (Mavi) değil, M sınıfı (Sarı/Paslanmaz) karbür kaliteleri ve geometrileri kullanmalısınız. M sınıfı elmasların kesme kenarları daha keskindir, talaşı rahat koparır ve yığıntı kenar (BUE - talaş kaynaması) yapmasını engeller.

Ufak bir ipucu: Paslanmaz tornalarken devri bir tık düşük (Vc), ilerlemeyi (F) ve paso miktarını yüksek tutmak, ısının takım yerine kalınlaşan talaşla birlikte atılmasını sağlar.